သူငယ္ခ်င္းမ်ားေၿပာေသာ Yimonအေၾကာင္း

ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းေလး မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္....မိတ္ဆက္တယ္ဆိုေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက Yimonအေပၚအၿမင္ေလးေတြပါ..
အနီးစပ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းေတြပါ..သူတို့န့ဲက မၾကာခဏဆိုသလို ဆံုၿဖစ္တယ္..ေတြ့လိုက္တိုင္းလည္း ေသာင္းေၿပာင္းေထြလာ တစ္ေရာက္တစ္ေပါက္ေၿပာၿဖစ္ၾကတယ္..
အခ်င္းခ်င္းေဝဖန္ရင္း(ဖဲ့ တာေပါ.ေနာ္ .. ဟီး) သူတို့ဆီကၾကားလိုက္ရတ့ဲ Yimonအေၾကာင္းေလး...အေကာင္းအဆိုးေရာေထြးေနပါတယ္..
အေကာင္းကေနပဲ စေရးလိုက္ေတာ့မယ္...(လိပ္မ်ိဴးလို့ေၿပာလည္းခံရမွာပဲ:P)..

သူတို့ကေၿပာတယ္...
(၁)လူေတြန့ဲ အလိုက္သင့္ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတတ္တယ္တ့ဲ..(ပင္ပန္းၿငီးေငြ့လွပါၿပီ..မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့လူေတြန့ဲ ဒီေလာကၾကီးကို)
(၂)ေအးေဆးတည္ၿငိမ္ၿပီး ရင့္က်က္တယ္တ့ဲ...(ရင့္က်က္တယ္လိ့ုေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မထင္မိဘူး..ၾကိုးစားရဦးမယ္..ရင္.က်က္ဖို့..PS-ရုပ္ကေတာ့ တစ္ေန့တစ္ၿခားပိုရင့္လာတယ္..ဟဲဟဲ)
(၃)ခံစားခ်က္ေတြကို မ်ိဳသိပ္ထားတတ္တယ္တဲ့..(ဟုတ္မယ္ထင္ပါတယ္...)
(၄)ေပ်ာ္သည္ၿဖစ္ေစ၊ စိတ္ညစ္ေနတ့ဲအခ်ိန္ၿဖစ္ေစ မ်က္ႏွာေပၚတယ္တ့ဲ..(ဒါေၾကာင့္ထင္ပါတယ္..တစ္ခုခုဆို မေၿပာထားလည္း..သူတို့ကအရင္စေမးတာမ်ားတယ္..)
(၅)ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္တာကို seriously မၿဖစ္ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္တယ္တ့ဲ..(ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခ်စ္လို့...he')
(၆)ဒါေပမဲ့လည္း တစ္ခ်ိ့ဴ case ေတြမွာ အရမ္းၾကီး serious မၿဖစ္ဖို့ remind လုပ္တယ္..(ကိုယ္ထင္သလို မၿဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ခံစားရတာကကိုယ္ပဲေလ..ဒါေတာ့ၾကိုးစားရဦးမယ္..သူငယ္ခ်င္းတို့ေရ...)

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီေလာက္န့ဲပဲရပ္ေတာ့မယ္..:D
Your adds on are welcomed:)

What kind of trails do u leave???

ဒီ post ေလးကို facebook မွာလည္းတင္ခ့ဲပါတယ္...
တစ္ကယ္ေတြးေတာသင့္တာမလို့... yimonရ့ဲ blog ေလးမွာထပ္တင္လိုက္ပါတယ္...

What kind of trails do u leave???

“Every person has the power to make others happy.

Some do it simply by entering a room --

others by leaving the room.

Some individuals leave trails of gloom;

others, trails of joy.

Some leave trails of hate and bitterness;

others, trails of love and harmony.

Some leave trails of cynicism and pessimism;

others trails of faith and optimism.

Some leave trails of criticism and resignation;

others trails of gratitude and hope.

What kind of trails do you leave?”

သင္ဆိုရင္ေကာ ဘယ္လို trail(s)မ်ိဴးကိုက်န္ရွိေစခ်င္လဲ????
ကိုယ္လိုခ်င္တ့ဲ trail(s) က်န္ရစ္ဖို့ စိတ္ဓာတ္ေတြကို ဘယ္လိုၿမင့္တင္မလဲ???
ေတြးေတာသင့္စရာေလးပါ...

တစ္ခ်ိန္က ေက်ာင္းသားဘဝ

ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာၿပင္အထက္ ၄၇၁၂ ေပ ၿမဴမွုန္ေတြရစ္ဆိုင္းေနတတ္တ့ဲ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ့ ဇာတိေၿမေလးပါ..တစ္စိမ္းတစ္နယ္မွာေနထိုင္ရင္း ဇာတိေၿမကေက်ာင္းသားဘဝေလးကို သတိရမိလို့ ဒီpostေလးန့ဲပဲ ဖြင့္ထုတ္လိုက္ပါတယ္..

"ေဒါင္ေဒါင္ ေဒါင္..." ၾကားေနၾကေခါင္းေလာင္းသံန့ဲအတူ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုႏွင့္ စာသင္ခန္းထဲကို အေၿပးဝင္လိုက္တယ္...မွတ္မွတ္ရရပဲ အဲဒီတုန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမက ေဒၚၿမင့္ေသာင္း...(the fisrt teacher met in my high school life)...ဆရာမအတန္းထဲကိုုဝင္လာတာန့ဲၿမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွုအတိုင္း "ပဥၥဂုနံ အဟံ၀ ႏ ၱာမိ ..................... မဂၤလာပါ ဆရာမ” သံၿပိဳင္ႏွုတ္ဆက္ၾကတယ္...(အဲဒီ အသံေလးေတြကို အခုထိၾကားေယာင္ေနဆဲပါ..)"ကၾကီး ခေခြး ဂငယ္........” သူငယ္ခ်င္းေတြန့ဲအတူ သံၿပိဳင္ရြတ္ဆိုရင္း...."ဆရာမ” " သူငယ္ခ်င္း” ဆိုတဲ့အသိကေလး မသိစိတ္ကိုတိုးဝင္လာရင္း....သူငယ္တန္းႏွစ္ကုန္ဆံုးသြားခ့ဲတယ္...

ပထမတန္း... အတန္းပိုင္ဆရာမက ေဒၚေနာ္ထူးေဆး...ေမ်ာက္ရွဳံးေအာင္ေဆာ့လို့ ခုံေပၚမတ္တပ္ရပ္ခဲ့ရတဲ့ ေန ့ေတြ.....နားရြက္ဆြဲ ထိုင္ထလုပ္ခဲ့ရတယ့္ေန ့ ေတြ....ဆရာမရဲ ့ ၀ါးေပတံစာ မိခ့ဲတဲ့ ေန ့ေတြ အခု ခ်ိန္ထိ မ်က္စိထဲမွာျမင္ေယာင္ေနဆဲ.....

ဒုတိယတန္း...ထူးမၿခားနားပဲ...သူငယ္ခ်င္းေတြန့ဲအတူေဆာ့ကစားရင္းကုန္ဆံုးသြားၿပန္တယ္...

မနက္ခင္းေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးၿပီးခ်ိန္တိုင္း... ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းသီဆိုရင္း...ႏိုင္ငံေတာ္အလံ အေလးၿပဳရင္း..."မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ၾကိဳးစားမည္.. မိမိအတန္းကို ေကာင္းေအာင္ၾကိဳးစားမည္.. မိမိေက်ာင္းကို ေကာင္းေအာင္ၾကိဳးစားမည္..မိမိတိုင္းၿပည္ အတြက္ေကာင္းေအာင္ ္ၾကိဳးစားမည္..." ဆိုတ့ဲ ေဆာင္ပုဒ္ေတြကို ရြတ္ဆိုရင္း...ကိုယ့္ကိုတိုင္ အရင္ေကာင္းေအာင္ၾကိဳးစားရမယ္ ဆိုတ့ဲ အသိတရားေလးကိန္းေအာင္းလာခဲ့တဲ့ တတိယတန္း....

စာကို စာမွန္းနာလည္တဲ့ အခ်ိန္က စတုတၳတန္း... စာကိုတစိုက္မတ္မတ္ လုပ္ဖို ့အေမ့ရဲ ့ ဆုံုးမသံ တို့န့ဲ... စာကိုတစိုက္မတ္မတ္ က်က္မွတ္ခ့ဲပါတယ္... တစ္ေန ့ေပးစာ တစ္ေန ့ အေမ့နား မွာစာအံရင္း စတုတၳတန္းႏွစ္ အခန္းဆုံးစာေမးပြဲ မွာ ဆု ရခဲ့ဖူးတယ္....ပဥၥမတန္းကို အတန္းေကာင္းရရွိခ့ဲတယ္..အေဖ ရဲ ့၀မ္းသာမဆုံးအားေပးသံ "ငါ့သမီးေလး ေတာ္တယ္..." ဆိုတ့ဲ ပီတိစကား....ဘ၀မွာ တန္ဖိုးအ ရွိဆုံးဘဲ......ၾကိဳးစားရင္ ဘာမဆိုၿဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိရိွခ့ဲလို့ ဆက္လက္ၿပီးၾကိဳးစားဖို့ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်ခ့ဲတယ္.....

တစ္တန္းျပီး တစ္တန္းတက္လာ တယ္.....သူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီေကာင္ က ဒီေကာင္ ဘဲ......အားလုံးကတစ္ခန္းထဲမွာ ဘဲ.....မွတ္မွတ္ရရ အၿဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုရွိေသးတယ္..... ၆တန္း တုန္းက...အတန္းထဲမွာ...ေဘာလီေဘာကစားတာ...( ေဘာလီေဘာခ်စ္သူ... ဆိုတ့ဲ ၿမဝတီက ဂ်ပန္ကားေလးကို အားက်ၿပီးေတာ့..:P) လက္စြမ္းၿပလြန္ၿပီး မ်က္ႏွာက်က္က မီးသီးကိုသြားထိၿပီး မီးသီးကြဲသြားတာ.. အတန္းပိုင္ဆရာမသိသြားၿပီး တစ္ဖြ့ဲလုံး ဒဏ္ေပးခံလိုက္ရတယ္...:D

ေၾသာ္.....ၿပီးေတာ ့...... ကထိ္န္ ....ကထိန္.... ဘုံကထိန္..... ေတာင္ၾကီး မွာ ေက်ာင္းတိုင္း အျပိဳင္အဆုိင္ လုပ္ေနၾက...... ၅တန္း တုန္း က...... အရုပ္စလုပ္ ရတယ္....... ေပ်ာ္သလား မေမးနဲ ့.. october ဆုိ စာေတာင္မလုပ္ႏုိင္၀ူး..... သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ အရုပ္ ခ်ိဳး ရတာနဲ ့..... စကၠဴကပ္ရတာနဲ ့.......ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ေပ်ာ္ခ့ဲရတယ္..

လူပ်ိဳေလး၊အပ်ိဳေလး စျဖစ္ ျပီတဲ့.....အသံေတြလည္း စျပီးေျပာင္းေနၾကျပီ......မထုတ္တတ္တဲ့ ရွဴိးေတာင္ ထုတ္တတ္ခါစ .......မေျပာင္းလဲေသးတာက ကြ်န္မတို ့ ေဘာ္တာ ေတြတစ္စု.......၈တန္းအထိ လည္း same classroom ဘဲ........ ၈တန္း တုန္းက ကိုယ့္ပါကိုယ္ ဒီေလာက္ဆုိးမွန္း မသိဘူး........ ပထဝီဆရာမ ေဒၚခင္သန္းထူး...ေက်ာင္းသားတိုင္းဆရာမ ေဒၚခင္သန္းထူးဆိုရင္ ဖင္တုန္ေအာင္ေၾကာက္ၾကတယ္...ဆရာမက စာေမးမယ္ၾကိဳေၿပာထားတာကို စာမက်က္သြားဘူး...ဆရာမလည္း စာဆိုခိုင္းေရာ.. အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့န့့ဲဆိုေတာ့..ဆရာမ စိတ္ဆိုးၿပီး ဆူတာ..စကားလုံးေတြ......ေသသာေတာင္မေမ့ႏိုင္ ေလာက္၀ီးး....... အရမ္းကို ေလးစားဖို ့ေကာင္းတဲ့ ဆရာမ...... ဘာမွေတာ့မလုပ္ ပါဘူး.......

ဘာလုိလုိနဲ ့ ၉တန္းေက်ာင္းသူၾကီးျဖစ္လာျပီ.......၈ တန္းေလာက္ေတာ့ မဆုိးရဲေတာ့ပါဘူး...... အသိစိတ္ကေလး ေတြလည္း ၀င္လာပါျပီ...... အေမတုိ ့အေဖတုိ ့ ေတြလုိခ်င္တဲ့ ပုံစံကို ရေအာင္လုပ္ဖုိ ့ ၾကိဳးစားခဲ့ ပါတယ္....... အေပါင္းအသင္း ေတြ ေဘာ္တာေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ လည္းအမ်ားၾကီး ရခ့ဲပါတယ္....

အခ်ိန္ေတြ ကတိုက္စားတာ အေတာ္ျမန္ပါလား.......ျမန္မာျပည္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ ့ ဘ၀ တစ္ဆစ္ခ်ိဴး လုိ ့ ေျပာေနၾကတဲ့ ၁၀တန္း (grade 11) ကုိေရာက္ခဲ့ျပီ...... ဘ၀ ရဲ ့ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို အေကာင္အထည္ ေပၚေစသာ ဒီ ၁၀တန္း ဘဲ.......အေဖ က ခဏခဏ ေျပာတယ္....... စာကို ေနမအား ညမနား လုပ္ ခ့ဲဖူးပါတယ္..... ၁၀တန္း တစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲ ဆိုေတာ့..... ကြ်န္မအတြက္ က... ေက်ာင္းသားဘ၀ မွာ ဘယ္အခ်ိန္ အေပ်ာ္ဆုံးလဲ လုိ ့ ေမးခြန္းထုတ္ရင္....အေျဖက ၁၀တန္း ပါ....... သူငယ္ခ်င္း ေတြကို လည္းလုံး၀ ေမ့လုိ ့ မရ.... ဆရာမေတြကို လည္း သတိရ..... ျဖစ္ပ်က္ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကလည္း ဒီေန ့အထိ ႏွလုံးသားထဲမွာရွိေနဆဲ........

၁၀တန္းမွာ မိဘေတြရဲ ့ အလုိ...ဆရာမေတြရဲ ့ အလုိ...ကြ်န္မေက်ာင္း ရဲ ့အလုိ ကုိျဖည့္ေပးႏိုင္ခဲ့ျပီ......ကြ်န္မေက်ာင္းအတြက္ တာ၀န္ေၾကပါတယ္..... အ ထ က ၄ ဂုဏ္ကုိ ေဆာင္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္.........ဒီအတြကိုသြန္သင္ေပးေသာ မိဘမ်ား ဆရာ၊ဆရာမမ်ား ဒီေနရာ ကလက္အုပ္ခ်ီ ရွိခုိးဦးခ်စျမဲပါ......

၁၀တန္း ေအာင္စာရင္း ထြက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္စန့ဲု ငါးကန္ မွာသြားကဲၾကေသးတယ္........ သၾကၤန္တုန္းကလဲ အျပတ္ပဲ ....ကဲတာ...... စတုဒီသာ လည္း၀ိုင္းလုပ္ၾကတယ္.......ေပ်ာ္စရာေတာ္ေတာ္ေကာင္း ခဲ့တာဘဲ.........သူငယ္ခ်င္းတုိ ့........... မင္းတုိ ့ အခု အဆင္ေျပေနၾကလား ......ေနေကာေကာင္းၾကရဲ ့လား....... တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ ျဖစ္သြားျပီမို ့.....ေတြ ့စရာ ဆုိလုိ ့ online ဘဲ ရွိတယ္...... ဒါေတာင္ connection ေကာင္းမွ......ကြ်န္မ္သၾကၤန္ မၾကံဳတာ ၃ ႏွစ္ရွိ သြားျပီ.......ေတာင္ၾကီး တန္ေဆာင္တုိင္လဲ မၾကံဳေတာ့၀ူး........ :'(

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀ မွာ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါဘဲ ရမယ့္ အခြင့္အေရး ေတြ ကြ်န္မရရွိခဲ့ျပီ....... ေနာက္ထက္လည္း ဒီေက်ာင္းသားဘ၀ၾကီးကို ရခ်င္ေသးပါတယ္ဆိုေတာင္ ထပ္ရေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး.......လူ ့ဘ၀ မွာ တစ္ေတာင္တက္ တစ္ေတာင္ဆင္းသလုိဘဲ ေတာင္ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္ေက်ာ္ရဦးမယ္......ခြန္အားသစ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အသစ္ကေလး ေတြနဲ ့မနက္ျဖန္မ်ားစြာကို ပုံေဖာ္ရင္း ဘ၀သင္ခန္းစာသစ္ မ်ားကုိဖတ္ရွဳ ရဦးမယ္ .........

To my dearest Daddy and Mummy

To my dearest Daddy and Mummy,
၃၁.၈.၁၉၉၀ မွာ လူ.ေလာကထဲကို ေရာက္ရွိလာတဲ့ ကြ်န္မကို ေဖေဖ ေမေမတို့ကသာ မပံ့ပိုး၊ မေထာက္ပ့့ံ၊ အားမေပးခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဒီေန့ဒီအခ်ိန္မွာ ရည္မြန္သိမ့္ ဆိုတ့ဲေကာင္မေလးဟာ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ ဘယ္လိုမွရပ္တည္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး..
၉လ လံုးလံုး ေမ့ေမ့ရဲ့ ဝမ္းဗိုက္ထဲမွာေနၿပီး ဘယ္လို ဒုကၡ ေတြမ်ားေပးခဲ့မိလဲ...?
ေမြးဖြားလာၿပီးေတာ့ေကာ ...ေမေမက သမီးကို ထိန္းေက်ာင္းခဲ့တယ္..ေဖေဖက မိသားစု ဝမ္းေရးနဲ့ သမီးရဲ့ အနာဂတ္အတြက္ အလုပ္ေတြကို ၾကိဳးစားလုပ္ခဲ့တယ္...ေမေမေကာ သမီးပါ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ ပိုက္ဆံေတြကို ရွာေဖြခဲ့တယ္..
အသိဥာဏ္ အနည္းငယ္ရလာတဲ့ ၃ႏွစ္သမီးအရြယ္မွာ မူၾကိဳေက်ာင္းကိုပို့ၿပီး တတ္သင့္တတ္အပ္တဲ့ ေက်ာင္းပညာကို စတင္သင္ၾကားေစခဲ့တယ္...အဲဒီတုန္းက အရမ္းငယ္ေသးေတာ့ ေက်ာင္းစတက္တဲ့ ပထမဆံုးေန့မွာ ငိုခဲ့သလားေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး..( ကေလးငယ္ေလးေတြ ေက်ာင္းေပါက္ဝမွာ မိဘေတြကိုဖက္ၿပီး ငိုယိုေနတာကို မၾကာမၾကာ ၿမင္ေတြ.ေနၾကဆိုေတာ့)..ေမေမက သမီးလက္ကိုဆြဲ.. ေဖေဖက ထမင္းဘူးကိုဆြဲၿပီး လိုက္ပို့ခဲ့တဲ့ ပံုရိပ္ေတြကိုေတာ့ ၿမင္ေယာင္ေနဆဲပါ...
ဒီလိုနဲ့ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ေတြကိုပါ ေဖေဖ၊ေမေမတို့ရဲ့ ပံ့ပိုးမွု၊ ဂရုတစိုက္ေစာင့္ေရွာက္မွဳ၊ အားငယ္ခ်ိန္တိုင္း အားေပးမွု တို့န့ဲအတူေက်ာ္ၿဖတ္ႏုိင္ခဲ့ပါၿပီ...
စာရိတၱေကာင္းၿပီး လိမၼာယဥ္ေက်းေအာင္ ၃၈ၿဖာပံုၿပင္ေတြနဲ့ အိပ္ယာဝင္ခါနီးတိုင္း ဆံုးမခဲ့တဲ့ ေမေမ့ရ့ဲအသံ ၊ စာကိုဂရုစိုက္ၾကိဳးစားဖို့ ၊ လူေပါင္းမမွားဖို့ ေဖေဖ့ရ့ဲ ဆိုဆံုးမသံေတြဟာ ပ့ဲတင္ထပ္လွ်က္ပါ....
၁၀တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ သမီးကိုေဆးတကၠသိုလ္ဆက္တက္ေစခ်င္တ့ဲ ေဖေဖ...။ဝါသနာမပါခ့ဲလို့ ..ေဖေဖ့ရ့ဲဆႏၵကို မၿဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ခ့ဲတာ.. ခြင့္လြတ္ပါ...။ ေဖေဖ န့ဲ ေမေမ ၿဖစ္ေစခ်င္တ့ဲ လူလိမၼာ၊ပညာတတ္ၾကီးတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေအာင္ေတာ့ သမီးၾကိဳးစားသြားမွာပါ...
ေဝးေနတ့ဲ အခ်ိ္န္မွာ ဖုန္းထဲက ေဖေဖ ေမေမတို့ရ့ဲ စကားလံုးတိုင္းဟာ သမီးအတြက္ေတာ့ အားေဆးေတြပါ...
ၿမင့္မိုရ္ေတာင္ဦး မကက်ဴးသည့္ ေမြးမိဖခင္ ေက်းဇူးရွင္ ဆိုတ့ဲအတိုင္း မိဘေမတၱာနဲ့ ေက်းဇူးတရားၾကီးမားပံုကို တစ္ေန့တစ္ၿခား သိရွိလာခ့ဲပါတယ္..တစ္ေန့မွာၾကီးမားလွတ့ဲ မိဘေက်းဇူးကိုလည္းၿပန္ဆပ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားဆဲပါ...
ေဖေဖ န့ဲ ေမေမ ကို ကာယကံ၊ ဝိဇီကံ၊ မေနာကံ ႏွင့္ ၿပစ္မွားမိသည္ရွိေသာ္ ခြင့္လြတ္ေပးပါ...။ ထာဝရဦးထိပ္ထားၿပီး ရွိခိုးကန္ေတာ့လ်ွက္...
သမီးၾကီးရည္မြန္သိမ့္

First of all, I would like to thank all of you (including my old friends, close friends and new friends) for visiting my blog. I will try to keep uploading and posting new topics as much as I can. All of your comments and suggestions are warmly welcome. If I can't reply to your comments or discussions or whatever in a day, I do apologize for that since my spare time is very limited. Since I am a new starter, do understand if there's any errors in my posts.

Thank you all again.:)